Duurzame inzetbaarheid

Duurzame inzetbaarheid van werknemers is de laatste jaren een zeer actueel onderwerp. Overheid en werkgevers zijn van mening dat werknemers langer moeten participeren in het arbeidsproces. De pensioenleeftijd gaat sowieso al met twee jaar ophoog. Diverse bronnen maken melding van de noodzaak voor een grotere arbeidsparticipatie.
Image
Men verwacht binnen afzienbare tijd een groot tekort aan werknemers. Een ander aspect dat je vaak hoort, is de groeiende leeftijdsverwachting, waardoor de financiering van het pensioen onder druk zou komen te staan. Werkgevers beloven ouderen werknemers zo lang mogelijk aan het werk te houden. Maar die belofte heeft wel consequenties. Duurzame inzetbaarheid gaat verder dan behoud van productiviteit en arbeidsparticipatie. Een matig tot slechte gezondheid is een belangrijke risicofactor voor alle vormen van een verminderde arbeidsproductiviteit van werknemers.
Image
Een matig tot slechte gezondheid is een belangrijke risicofactor voor alle vormen van een verminderde arbeidsproductiviteit van werknemers.gezondheidsproblemen die voortdurend naar voren komen als belangrijke determinanten zijn: chronische ziekten, aandoeningen aan het bewegingsapparaat en psychische aandoeningen. Leefstijl wordt door werkgevers als een risico gezien in samenhang met verminderde arbeidsproductiviteit. In Nieuwsuur liet een directeur van Connexxion recentelijk weten, dat werknemers met overgewicht ontslagen moeten kunnen worden. Hij beweerde dat Connexxion zijn werknemers een gezonde werkplek aanbiedt en dat hij als tegenprestatie verwacht dat zijn werknemers er een gezonde leefstijl op nahouden. Diverse studies over de invloed van een ongezonde leefstijl op de arbeidsproductiviteit blijken geen consistente uitkomsten op te leveren (Professor Lex Burdorf). De vraag is waarom werkgevers als Connexxion een groot belang hechten aan een "gezonde" levensstijl of speelt er een ander motief? In het beleid ten aanzien van duurzame inzetbaarheid van werknemers speelt het begrip ‘werkvermogen’ een centrale rol. Overigens wordt een verminderd werkvermogen ook wel intern verzuim genoemd. Werkvermogen wordt daarbij gezien als het vermogen van een individuele werknemer, gegeven zijn gezondheid, mentale en fysieke capaciteiten en kennis en vaardigheden, om zijn werk goed te kunnen uitvoeren. Beleid op het werkvermogen kan een belangrijke bijdrage leveren aan gezonde, gemotiveerde en productieve inzetbaarheid van werknemers (Lex Burdorf e.a., 2008). Het Werkstressoren en Energiebronnen (WEB)-model is ontwikkeld door Eva Demerouti , Arnold Bakker en Wilmar Schaufeli. Onderstaande afbeelding laat de veronderstelde relaties zien. Het is evident dat chronische ziekte en beperkingen niet tot persoonlijke hulpbronnen gerekend kan worden.

Frans-Jozef van Seumeren

Onafhankelijk adviseur